Poelen

Poelen vormden tot in de vijftiger jaren onmisbare elementen in het Zuidlimburgse landschap. Ze waren nodig om het vee (runderen en Mergellandschapen) te drenken. Deze poelen werden gegraven en naderhand waterdicht gemaakt door er een dag lang paarden overheen te drijven waardoor de klei vast gestampt werd tot een waterdichte bodem.

Vaak werden aan de zuidzijde Wilgen, Meidoorns, Elzen of Knot-essen aangeplant om voor schaduw en koelte voor het vee te zorgen en om te voorkomen dat het water in de hitte van de zomer te snel zou verdampen.

Natuurlijk profiteerden ook allerlei andere dieren van deze poelen: allerlei soorten padden, kikkers en salamanders zijn voor hun voortplanting afhankelijk van poelen. De bekendste daarvan zijn de Vroedmeesterpad (Alytes obstetricans) en de Geelbuikvuurpad (Bombina variegata). Maar ook de Bruine - en de Groene kikker, de Gewone - en de Rugstreeppad maken van de poelen gebruik, evenals de Vinpootsalamander, de Alpenwatersalamander, de Kamsalamander en de Kleine watersalamander.

Vanaf de vijftiger jaren zijn de meeste poelen vervangen door betonnen drinkbakken die van een waterleiding konden worden voorzien: een ramp voor de kikkers, padden, salamanders en insecten die van het water in poelen afhankelijk zijn.
Sinds 1980 is weer een groot aantal poelen aangelegd. De Herpetologische Studiegroep van het Natuurhistorisch Genootschap is de grote motor achter het herstel van de poelen.

home | terug | terug naar de rondleiding