Deze tentoonstelling was te zien in de zomer van 1998. Ze ging nu eens niet over de natuur buiten, maar over wat er mis is met de natuur binnen. Daarmee worden tekortkomingen van hele intieme natuur bedoeld: het menselijk lichaam.
Bioloog Midas Dekkers beschrijft 40 mankementen met korte en bondige teksten in de vorm van een klachtenreeks aan de Schepper.
De klachten worden geïllustreerd door een bizarre verzameling objecten uit verschillende museumcollecties. Van een kunstbeen tot voeten op sterk water. Van rimpels in een oud gezicht tot en met roos op een zwart jasje. Van een zweetmeter tot tot een vibrator.

"Prutswerk!" is een tentoonstelling die door de ongewone combinatie van tekst en object wel tot nadenken moet stemmen. Hoewel de teksten vooral bedoeld zijn voor jongeren van 14 tot 20 jaar is de tentoonstelling niet minder boeiend voor oudere bezoekers.
Bij het onderwerp "Altijd loops" luidt de tekst: "Geef ons onze bronsttijd terug! Dat we één maand per jaar achter elkaar aanzitten. Dan feesten we dat de stukken ervan af vliegen en gaan daarna gewoon weer aan het werk!".
De mens is namelijk het enige zoogdier dat geen bronsttijd (of met een wetenschappelijke naam: oestrus) meer kent. Voor Bavianen is het glashelder wanneer er gepaard moet worden. Mensen springen echter het hele jaar door op elkaar. Zelden is het raak, biologisch gezien. Dat onze bronsttijd verdwenen is heeft een onduidelijke oorzaak. Sommigen beweren dat de seksuele revolutie er debet aan is. Maar zeker is dat niet. Men zou de Schepper er de schuld van kunnen geven, maar wellicht heeft Die niet alles kunnen voorzien?

Een heel ander onderwerp wordt in de tentoonstelling aangeduid met de titel "Landrot". Hier wordt de vraag gesteld waarom de mens het zwemmen kort na de geboorte verleert. "Olifanten en Tijgers kunnen zwemmen. Waarom zij wel en wij niet?" De twee misvormde voeten op sterk water illustreren dit onvermogen wellicht, hoewel Olifanten en Tijgers nu ook weer geen echte zwemvoeten hebben. Maar die halen wèl de kant wanneer zij in het water worden gegooid! "Alleen wij moeten zwemles nemen. Stom hoor. Je hoeft toch ook geen loopdiploma te halen?"

Een wel heel ander soort klacht betreft hoogtevrees. Terwijl er geen aap is die de angst om het hart slaat terwijl hij hoog en droog tussen de takken heen en weer zwiert, krijgt de mens het al benauwd op een keukentrapje. "Een aap met hoogtevrees, dat is zoiets als een vis met watervrees", schrijft Dekkers bij een foto van de diepte vanuit een reuzenrad. "We zijn te zwaar. De Schepper gaf ons teveel hersens. Topzwaar van al dat verstand donderen we de eerste de beste Eik uit. Niet zo slim eigenlijk."

De tentoonstelling is gemaakt door het Natuurmuseum Groningen en was eerder te zien in Leeuwarden en Rotterdam.